Wat maakt een nummer speciaal…
Misschien pakken tekst en melodie je, of ben je verliefd op de zanger, werd het speciaal voor jou geschreven of gezongen, is het op een voor jou bijzonder moment ‘toevallig’ net op de radio of geeft het op een verpletterend treffende manier een stukje van je leven weer. Kortom, we hebben allemaal om diverse redenen een speciaal nummer.Vervelend is het dan ook als een voor jou al jarenlange favoriet door omstandigheden van z’n speciale voetstuk dreigt te vallen. Sommige Ingelsjes hebben soms namelijk de irritante onhebbelijkheid om Engelstalige nummers in het Nederlands mee te galmen. Bijzonder traumatisch is dat. Want de letterlijke vertaling loopt niet, rijmt van geen meter en maakt zo gehakt van alle vertrouwde vibes die ooit  bij jouw liedje hoorden. Heb het een paar keer meegemaakt en ben er m’n kroost nog steeds zeer ondankbaar voor. M’n favoriete nummers zijn toen lang niet geweest wat ze waren, simpel omdat ergens in m’n achterhoofd die hilarisch bedoelde maar ernstig averechts werkende Nederlandse zinnen mee bleven lopen.
Andere  manier om een speciaal nummer van the mams een tijd om zeep te helpen is een diep ontroerende, kippenvel bezorgende ballad herhaaldelijk in een stevige rock- of metalversie te spelen. Hoe je als versteende luisteraar daarna ook je best doet, die herinnering blijft heel lang in de weg zitten.
Van een ander kaliber is ‘Stil in mij’(Van Dik Hout). ‘k Vind het een nummer van niks, alleen, door de GBBtjes gezongen, krijgt het wel iets. ’t Mooiste gedeelte vind ik het driestemmige refrein, alleen, ook daar hebben ze weer iets vervelends op gevonden. Elke keer als Bart zingt ‘en het is zo stil in mij’ klinkt er vanachter een andere microfoon: “in míj?! Het is oktober, man!”

Kortom, voor een melige bui van de Ingelsjes is geen enkel nummer veilig.
Trouwens, niks eigenlijk…

Een optreden Ergensverweg in Limburg: helemaal geweldig!
Heel relaxed vertrekt de (geleende) GBB-bus deze vrijdagmiddag vanaf de Steenovenweg. Vrolijke GBB-ers, ruim op tijd, gewapend met Tomtom. Niks in de weg. Nee, maar wel d’r óp. De ring rond Antwerpen is één grote, irritant oneindige file. Langzaam vult de cabine zich met stressvibes, want de GBBers hebben een afspraak in  Ergensverweg en de file slokt gretig de ruim genomen vertrektijd op. Besloten wordt om ‘dan in godsnaam maar dwars door Antwerpen te gaan’. Tsja, dat hadden een paar miljoen andere automobilisten ook bedacht. In Antwerpen wordt het ineens on-Ingelsjes stil in de bus en zelfs de muziek gaat af. Zoonlief zit heel boelkloedig achter het stuur, want godsallemachtig, de druk door autoblik bevolkte stad blijkt een ernstige vuurdoop. Zo leggen voorrangsregels al snel het loodje; voorrang krijg je daar niet maar neem je gewoon. Plus, niks mis met rijlessen nemen in Terneuzen, alleen, trams rijden daar alleen in het theorieboekje. Dus shit, hoe zát dat ook al weer met die pokke dingen?! En dan de stoplichten; op zich niks moeilijks aan. Alleen, die springen op groen en zeggen níet ‘ehm, ik zou even blijven wachten, want heel Antwerpen staat in de file’. Dus rijd je gewoon door en dan blijkt het vóór je vast te lopen waardoor je midden op het grote kruispunt stil moet blijven staan terwijl even later links en rechts van je héél veel auto’s grijnzend jouw kant op komen. Dat zijn geen grappen meer. De irritant rustige stem van de Tomtom loodst je uiteindelijk naar de zo welkome afslag richting autoweg. Wélja, kan er nog wel bij, want die blijkt afgesloten. De Domdom geeft het daarna niet op en blíjft je naar die pokke afslag sturen. Affijn, na lang ploeteren: eindelijk, de autoweg. Er kan weer een plank op het gas. Al met al arriveert de GBB-bus een uur later dan gepland in Ergensverweg. Evenals de tweede muziekwagen, die ook het woord ‘file’ niet meer kan horen. Met een tempo op hyperventilatieniveau worden alle muziekspullen binnen op het podium ‘gegooid’ en als na een half uurtje de receptie begint, valt iedereen met een diepe zucht in een stoel. Gelukkig worden ze tijdens de wachttijd prettig in de watten gelegd én mogen ze een paar uur later een hapje mee prikken van het meer dan welkome buffet. Dat één van de hongerige GBBers daar eerder staat dan het bruidspaar wordt gelukkig op tijd gezien en gecorrigeerd. En dus sluiten ze daarna braaf aan. In de file…

Bezoeken de twee GBB-bands hier sowieso regelmatig de muziekschuur, deze zondag moest er door XL toch even wat puntjes op de ‘i’ gezet worden. Er stond namelijk deelname aan een voorronde van Clash of the Coverbands op de agenda en de nummers moesten natuurlijk wel staan als een huis. Vervelende beperking voor een paar GBBers was wel, dat de muziekmappen niet mee het podium op konden. Kún je nog over discussiëren natuurlijk –iets wat de sterk verbale Ingelsjes irritant vaak en vooral langdurig kunnen- alleen, da’s niet gebeurd. Ze hadden nu toch wel zoiets van ‘mwoh, vijf/zes nummers uit ons hoofd leren, moet kunnen’. Dat ging een heel eind goed, alleen bleken de coupletten van Sharp dressed man/ZZtop voor één van de zusjes behoorlijk te stroppen. Dat er in het nummer een shirt, shoes, suit, tie, watch en ring voor kwamen, wist ze wel, maar niet wanneer welk pokkeding aan de beurt was. Ze gooide dan ook chronisch heel de handel door mekaar, wat ernstig ingewikkeld was voor de meelopende tweede stem van andere zus. Toch, de streken van school vroeger bleken nog niet verleerd. Er werd een minuscuul spiekbriefje gemaakt met ‘tekeningetjes’ die relateerden aan de woorden et voila, probleem opgelost.
Affijn, na een uurtje repeteren werd er door het XL-zestal even gepauzeerd en tijdens een rondje koffie vooruit geblikt…”
“Jeetje, vrijdag al. Spannend, hè?”
“Och, ik heb het niet zo op wedstrijden. Ik doe gewoon m’n best, net als anders”.
“Ja, hè hè, wij ook. Alleen, dit is wel eventjes Be-ne-lux, toch niet niks”.
“Ehm, doe mij maar een biertje”.
“Ik vind het super om mee te doen, echt. Maarre, ik reken nergens op”.
“Ha! Da’s voor jou niet moeilijk! Jij kán helemaal niet rekenen!”…

Baai de wee: ben hartstikke trots op alle GBB XLers. Ze behaalden tijdens de voorronde de eerste prijs plús de publieksprijs! Op naar de volgende ronde!

Heel de winter stond je daar. Stil, stoffig en scheef in je standaard, zwaar leunend tegen de piano, een snaar gebroken op de grond. En vaak dacht je met weemoed terug aan hoe het allemaal begon…
Je was de eerste akoestische ‘ehm, moet ik nog afbetalen’-gitaar van het baasje en hebt heel wat vrolijke gitaarlessen met em versleten. Je was erbij toen chronisch opengehaalde vingertoppen plaats maakten voor gitaristeneelt en met de jaren zag je het zelfvertrouwen van het baasje groeien. Alleen, zoals elke gitaar weet: geleerde muziekstof heeft vleugels nodig. Los van elkaar vonden het baasje en z’n twee ook zeer muzikale zussen in diverse bandjes wel een uitlaatklep, maar jij voelde aan je snaren dat er iets anders zat te broeien…
En dat begon als een lolletje; drie Ingelsjes die samen een klein optreden verzorgden. Alleen, de combinatie van plezier in het muziek maken en enthousiast publiek haalde bij de drie al snel een warm en overweldigend ‘meant to be’-gevoel boven. The Good, The Bad & Bart werd geboren en jij was er bij. Vanaf toen lag je bijna elke dag in het baasje z’n armen, want er moest een heel repertoire bij mekaar gerepeteerd worden. Optredens volgden en overal werd je mee naar toe gesleurd. Je hebt bier over je heen gehad, wolkbreuken, zand, stro, een muziekkar, maar je hebt het baasje nooit in de steek gelaten. En hij jou niet…
En toen kwam de dag dat de GBBtjes woorden gaven aan een al lange tijd sluimerend, onrustig gevoel. Hun muzikale ziel en zaligheid bleek te groot voor het semi-akoestische GBB-repertoire; ze wilden een band er bíj, met drum en elektrische gitaren, lekker rocken. Die uitgesproken wens ging als een lopend vuurtje de kosmos rond en binnen no time was de extra band een feit: The Good, The Bad & Bart X(tra) L(arge) was geboren. En dus moest er in de muziekschuur vreed gerepeteerd worden. Alleen, jij was daar niet bij. In de XL-band heeft het baasje jou namelijk verruild voor een elektrisch gitaar. Daarom werd jij hier binnen in de kamer geparkeerd en mocht al die repeteermaanden ‘Remy’ zijn. Tuurlijk ga je nog mee als de kleine GBB uit moet rukken, alleen, je akoestische hart doet pijn als je elektrische concurrent vertelt over zijn avonturen. Al zijn die wel altijd ernstig overdreven. Maar ja, wat wil je, XL…

’t Is woensdagavond, uur of acht, als de telefoon gaat. Oudste dochter aan de telefoon. “Hé mam”, klinkt een verdrietig roestige stem, “ik krijg keelontsteking en dat kan niet want ik heb twee optredens voor de boeg en ik mag nú naar de HAP. Wil je even thuiswachten? ”Dat laatste delegeer ik naar paps, omdat het me beter lijkt dat ik met haar mee ga. Een paar jaar geleden moest ze namelijk ook naar de HAP vlak voor een optreden. Omdat de dienstdoende dokter haar na een snelle diagnose meteen van de nodige medicatie voorzag, was ze zó blij dat ze direct met em wilde trouwen. Gelukkig was ik toen in de buurt om dat te voorkomen. Vandaar dat ik nu zoiets heb van ‘ik ga maar mee, je weet nooit’…Het consult bij de HAP duurt niet lang. Met een boos gezicht en de nodige rookwolken komt ze even later de wachtkamer terug binnen. Oeps. Wéér moet ik haar tegenhouden, alleen, ’t is niet voor een trouwfeestje deze keer. “Ik vermoord em!” sist dochterlief met gebalde vuisten, “hij zei gewoon dat er niks aan de hand was! Oververmoeid! Dûûûh, of ik daar beter van ga zingen! Ik weet toch wel wat ik voel zeker!” Ik voorkom een lynchpartij door haar snel het ziekenhuis uit te loodsen. De rit naar huis is verre van vrolijk. Met het beetje stem wat ze nog heeft, blaast ze vijftien boze kilometers stoom af. Thuisgekomen eindigend met ‘maar, hoe moet het nou?’… Ik weet het ook niet en neem na een tijdje met een zwaar hart afscheid. Volgende morgen, uur of elf, telefoon. “Hé mam”, klinkt een blije roestige stem, “ik ga met de huisarts trouwen!” Godsamme, denk ik, nou dát weer. “Ik kom er net vandaan. Er zit wel degelijk een beginnende keelontsteking en omdat hij er van uit ging dat ik ook nog wel moest zingen, heb ik medicijnen gehad. Komt het toch nog goed!” Ja, ik was blij voor haar, alleen met dat ‘goed’ viel het in eerste instantie wel mee. Toen we die avond op het speeladres arriveerden had ze niet veel praatjes en tijdens de soundcheck en het begin van de eerste set moest zelfs haar volumeknop een stuk hoger. Toch viel haar stem er na een tijdje door. Gelukkig… Applaus voor de huisarts, want de volgende muziekdag klonk haar stem een stuk beter en bleek ze ook haar ‘vrolijke babbel’-frequentie weer terug te hebben. Hm, wat dat betreft zou het mooi zijn als jongste vrijgezellige dochter es een dokter aan de haak zou slaan. Als die dan ook nog muzikaal is, een grote muziekbus heeft en veel geld zul je mij niet meer horen…

We zitten vlak voor een optreden nog even aan de koffie als beide meiden ineens een ijselijke gil slaken. “Getverderrie! Heb je die grote púist in je nek al gezien?!” roepen ze met de nodige mimiek naar broerlief, “dáár kun je niet mee optreden natuurlijk! Je moet wel een beetje aan je p.r. denken, hoor!”. Oudste zus staat op en met een ‘hup, mee naar de w.c. jij!’ pakt ze broerlief bij de arm. Na de uitknijp-operatie ploft ie met een opgelucht gezicht terug aan tafel. Hm, de puist is dan wel berg-af, maarre, heel de nek er omheen kleurt langzaam knalrood. Nou ja, beter een knalrode nek dan een rode neus, zullen we maar denken. Bovendien heeft broerlief het niet in de gaten en dat laten we dan ook maar zo…

De eerste set is nog maar twee zinnen ver als de zangeressen abrupt stoppen. Ze hebben éven pauze, horen we door een microfoon, want broerlief heeft net z’n snelheidsrecord ‘snaren breken’ gebroken. Affijn, na een snelle snaarverwisseling kunnen ze weer verder. Was het plan toch; na een tijdje blijkt zoonlief namelijk z’n gitaar op ‘geen geluid’ te hebben gestemd. Terwijl paps tijdens het nummer niet-begrijpend bij de versterker staat, krijgt zoonlief ineens in de gaten dat ie met-zonder ingeplugd snoer speelt…

En het blíjft em tegen zitten. Na een paar nummers valt het me op dat ie problemen met z’n stem heeft. Die klinkt zachter en bovendien haalt ie z’n hoge noten alleen met een paars aangelopen hoofd. Met een aan wanhoop grenzende zucht ploft ie in de pauze aan tafel. “Er is iets mis met m’n stem”, kreunt ie, “ik krijg em niet goed”. De meiden bestellen meteen een berg citroenschijfjes. Lapmiddeltje, maar toch. Niet begrijpend staart broerlief even later naar het schoteltje. “Het is toch hopelijk niet de bedoeling dat ik die dingen óp ga eten, hè?!” roept ie boos. Alleen, tegen de vol knobbeltjes, verdikkingen en KNO-arts zittende donderpreek van z’n zussen kan ie niet op. Terwijl twee bekers chocomelk met slagroom lange tijd een schoteltje afgekloven citroenschijfjes uitlachen, valt het kroost ineens stil. Oeps, ze hebben aan het eind van de zaal een clown gesignaleerd. En hij loopt gewoon los! Ik hou m’n hart vast; mijn kroost heeft namelijk een  clown-fobie, maken zich graag meteen uit de voeten als zo’n kleurrijk mobiel schilderij in hun buurt komt. Alleen, vluchten kunnen ze niet meer, want met een ‘hé, ik ken jullie mams!’ komt de clown naar ons tafeltje toegelopen. Godzijdank gaat me snel een lichtje op; met een brede glimlach kijk ik em aan en dat heeft een positief effect op het kroost. Drie paar gebalde vuisten ontspannen zich en jongste dochter durft zelfs tegen em te praten. Alsof de clown weet dat alle jarenlang opgelopen trauma’s bij zijn collega’s goedgemaakt moeten worden, zet ie het kroost even later op het podium vrolijk in de aan elkaar geknoopte ballonnen. Oudste dochter krijgt een metershoge speen voor d’r microfoon en jongste dochter een joekel van een bloem. Zoonlief moet helaas de set afspelen met een ‘als publiek hou je het echt niet droog’-hoedje op z’n hoofd.

Tsja, die had behalve z’n dag blijkbaar ook z’n clown niet…

En eindelijk, hoera, om 21.18 uur die zondagavond was ie daar dan: Neill, born to be child…